vrijdag 24 mei 2019

Het woord, het woord is...

Het woord is... walking


Geen kunstwerk dit keer, want het woord 'walking' bracht mij op hele andere gedachten.
Sinds mijn vader ongeneeslijk ziek is gaan mijn gedachten vaak terug naar vroeger. Bepaalde herinneringen kunnen zo sterk zijn dat je nog kunt voelen wat je in het verleden voelde. 
Mijn vader is altijd groot fan geweest van Fats Domino.



Als kleine dreumes klonk de muziek van Fats door de huiskamer en één van mijn eerste herinneringen is dat mijn vader mij op zijn arm had en een beetje danste en meezong met zijn idool. Een mooie, kostbare herinnering. 
Zelf heb ik de muziek nooit gedraaid, maar gek genoeg ken ik behoorlijk wat teksten. Allemaal opgepikt in mijn vroegste jeugd en nog wel in het Engels.
De Fats kwam ook wel in Nederland optreden. Uiteraard waren mijn ouders van de partij bij zo'n optreden. Ik ben twee keer mee geweest. Alleen de show van deze artiest was al de moeite waard. Al zwetend en razendsnel pingelend op zijn piano ging hij tekeer op de bühne.



Waarom nu dit verhaal? 
Eén van de vele songs van Fats Domino is 'I am walking'. Een behoorlijk bekend nummer. Er is zelfs nog een nummer met het woord 'walking'. Dat heet 'Walking to New Orleans'.
Ik denk dat mijn vader verbaasd is over mijn kennis van Fats Domino.

Voor mij een mooi woord dus, deze week.
Een woord dat mij terug doet denken aan vreugdevolle tijden.
Een woord dat ik in verband breng met mijn bijzondere 'heitie' (papa in het Fries). 


Speciaal voor deze blog nog een familie fotootje. Naast zijn liefde voor Fats Domino is mijn vader een veelzijdig man. Zijn grootste liefde ( naast mijn moeder uiteraard) is wel het circus. Na zijn pensioen is hij in nauw contact gekomen met circus Renz Berlin. Hun waardering en vertrouwen in hem zijn zo groot dat hij vele malen spreekstalmeester was!
Jullie begrijpen dat ik een trotse dochter ben.

Om het een beetje luchtig af te sluiten... Verder heb ik niets met 'walking'. Ik vind wandelen zo enorm saai! Zelf heb ik meer met schaatsen of skeeleren. Het komt dus ook goed uit dat die Fats twee songs met 'walking' heeft geschreven.

Fijn weekend allemaal.
Groetjes van Lydia


7 opmerkingen:

  1. Wat een mooi en persoonlijk verhaal, Lydia!
    Prachtige herinneringen, om te koesteren!
    Liefs en fijn weekend,
    Akkelien

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat verdrietig dat je vader niet meer beter kan worden....
    Mooi dat je nu zijn liefde voor Fats Domino in dit blogje kunt verwerken. Geweldig dat hij spreekstalmeester is geweest. Inderdaad daar kun je reuze trots op zijn als dochter.
    Geniet van alle momenten dat jullie samen kunnen zijn..
    Liefs Marjan

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Een mooi verhaal, maar ook erg verdrietig. Heel veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Tjonge, wat een woord niet kan doen in je gedachten hè..
    Liedjes en songs blijven vaak heel lang hangen in je hoofd en al heb je ze jaren niet gehoord, ze kunnen zomaar terug komen. Wat erg van je vaders ziekte. De goede herinneringen gaan steeds meer voor je betekenen.
    Grappig dat je wandelen saai vind.., dat hoor je niet zo heel vaak. Ik vind skeeleren en schaatsen eng!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi verhaal en inderdaad wat een woord niet kan doen om in je herinneringen te duiken. Ik hoop dat je er nog een paar goede aan toe kunt voegen.
    Groetjes Sandra

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een mooie herinneringen koester ze en laat ze met je meelopen, je leven lang.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dat herken ik wel, een woord of een gebruiksvoorwerp en ineens bij je zoveel jaar terug in de tijd. Wat een leuke foto met heel de familie in het circus. Sterkte met je vader, liefs Anita

    BeantwoordenVerwijderen