Wild breien in Portugal
Wat gaat een week snel als je het gezellig en mooi hebt.
Een hele week in Portugal. Wat een mooi land en wat een aardige mensen. Ik vond de Portugezen opvallend aardig. Niet gemaakt, maar gewoon echt!
De eerste dagen scheurden mijn zoon en ik door Portugal op een scooter. Alan heeft dit jaar zijn scooterrijbewijs gehaald en bezorgt bij ons in Sneek pizza's. Ik houd mijn hart dan vast, maar zoiets heet loslaten geloof ik.
In Portugal racen de scooters gewoon tussen het snelverkeer op de autoweg. Doodeng, maar zoonlief zag dat wel zitten natuurlijk. Wat was ik blij dat de scooter pas gehuurd en bestuurd mocht worden door personen vanaf achttien jaar. Tot zijn grote verdriet moest Alan (slechts zestien jaar oud) dus bij zijn moedertje achterop. De instructies vlogen me om de oren. "Sneller, meer in het midden van de weg, waarom rem je..." Dat kon mijn pret niet deren, want het kind zat lekker bij zijn voorzichtig rijdende moeder achterop.
Ik moet eerlijk bekennen dat "de juiste weg" vinden niet mijn sterkste kant is, maar het werd in Portugal ook wel heel erg slecht aangegeven. Het kwam dus voor dat we op de heenweg naar een plaatsje zo'n anderhalf uur onderweg waren en dat de terugweg maar twintig minuten duurde.
Voordeel was wel dat we op de mooiste binnenweggetjes terecht kwamen.
Dit zagen we dan bijvoorbeeld.
We bezochten ook het plaatsje Lagos. Mooie kleuren en lieve kleine straatjes.
En ja hoor...ook in Portugal kennen ze het fenomeen wild breien!
Deze foto wilde ik jullie uiteraard niet onthouden.
Leuk dat jullie even wilden lezen over mijn Portugal avontuur.
Volgende keer staat er vast wel weer wat op de naald. Overigens geen handwerkwinkel gezien in de kleine plaatsjes.



























